bəndə

bəndə
is. <fars.> köhn.
1. Qul, kölə. Halım deyib muradıma yetsən əcəb dəgil; Bir bəndəyəm ki, dərgəhi-sultanə yetmişəm. F.. <Səkinə xanım:> Xeyr, Ağa Həsən, sən mənim nə bəndəmsən, nə qulumsan. M. F. A.. Səadətin bulağı insan ürəyindədir; Bunu anlamayanlar bir kölə, bir bəndədir. R. R..
2. Keçmişdə danışan şəxs hörmət və təvazö üçün özünə işarə olaraq, «mən» əvəzində belə deyərdi. . . Naxçıvanda teatr həvəskarları, bəndə də onların içində, teatr oynayırdıq. C. M.. <Dərviş:> Xanım, bəndəyə görə nə fərmayişiniz var? N. V.. <Mirzə:> Amma ağadan təvəqqem budur: əgər iltifatınız olsa, bəndəyə bir yabı əta eyləyəsiniz. Ə. H..
3. Adam, insan, məxluq mənasında. Oxucularım bağışlasınlar ki, bir neçə sətir zehni qaşıyan sözlər ilə mömin bəndələrin ovqatını xarab etdim. C. M.. Bizimtək günahkar bəndələrə nə qulanquşqun! Ə. H.. <İsmayıl:> Molla olsa da, çox nadürüst bəndədir. P. M.. Allah bəndəsi – fağır adam, heç kəsə zərər verməyən, dinc, sakit adam, mömin adam. <Molla Fərzəli:> . . Xüsusən mənim kimi bir Allah bəndəsi ki, ömrümdə xah qürbətdə, xah öz vilayətimizdə əhli-xanəmdən bir dəfə də olsun kənar düşməmişəm. C. M.. <Xəlifə:> Bu məktubu alan kimi Allah bəndələrinin mallarını özlərinə qaytarmalısınız. M. S. O..

Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti. 2009.

Игры ⚽ Поможем решить контрольную работу

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”